Rozdział 1

Rano obudziły mnie jasne promienie słońca, przedzierające się przez jasne zasłony. Muszę wreszcie kupić jakieś ciemniejsze, bo tego już się nie da wytrzymać. Z niechęcią wstałam i podeszłam do szafy. Udało mi się wreszcie coś wygrzebać . Wykonałam poranną toaletę, umyłam się i ubrałam. Po wszystkim zeszłam na dół. Tam już czekał na mnie mój gość. Właściwie to siedział. - Dzień dobry, jak się spało ? - starałam się milo zacząć dzień. - Spoko. "Spoko". Tylko tyle jest mi winny za to, że pozwoliłam mu spać u siebie w domu? Nie cierpię takich ludzi. Starałam się jednak nadal mu po sobie tego nie pokazać. Patrzyłam na niego, licząc, że powie coś więcej. Chyba w końcu to na nim wymusiłam. Podniósł głowę i popatrzył na mnie, a nawet lekko się uśmiechnął. Jejku, jakie on ma piękne oczy ... - Lepiej? - Lepiej. - odparłam i usiadłam naprzeciwko niego. - Wiem tylko, że masz na imię Harry. Może opowiesz mi coś o sobie? - zapytałam patrząc mu w oczy, w których nadal odpływałam. - Nie ma czego opowiadać. - odparł sucho. - Ekhem, to może ja zacznę. Jestem Emily Jones, mam 19 lat i pochodzę z Californi. - Harry Styles, również 19 lat. Jestem z Londynu. Wow, nareszcie coś więcej. - A więc Harry Stylesie, czy masz może ochotę na śniadanie? - podeszłam do niego, ciągnąc naszą rozmowę. Ten uśmiechnął się, pokazując rządek śnieżnobiałych zębów. Odwzajemniłam się tym samym i podeszłam do lodówki, szukając czegoś, co mogłoby mu odpowiadać. - Płatki z mlekiem, czy kanapki? - powiedziałam, wychylając się z lodówki. - Płatki. Przygotowałam wszystko i zaczęliśmy jeść. Znowu nie odezwał się ani słowem. Może on jest taki nieśmiały? Nie, po chamskim zachowaniu na początku? Nie wydaje mi się. Ciekawa jestem tylko kim on jest. - Wybacz, ze pytam, ale długo tu zostaniesz ? - starałam się, żeby zabrzmiało uprzejmie, ale chyba nie wyszło. Popatrzył się tylko na mnie "spod byka" i kontynuował jedzenie. Dobra, dość tego. - Wstawaj, idziemy na miasto. - powiedziałam, w głowie snując już plan wypadu. - Co? Ale po co? - zapytał zdezorientowany. - Zobaczysz. - uśmiechnęłam się i "pociągnęłam go" do wyjścia. Sama nie wiem dlaczego, ale było coś tajemniczego w tym chłopaku, jaka zagadka, którą koniecznie chciałam rozwiązać. Pomyślałabym, że wyjście do miasta to będzie najlepszy początek. Wybiegłam z domu, a on za mną. Chyba się nawet uśmiechnął. - To gdzie chcesz iść? - sapiąc ledwie wydusił z siebie zdanie, gdy byliśmy już w centrum. Popatrzyłam naokoło. Nic nie powiedziałam, tylko wskazałam na wesołe miasteczko, znajdujące się jakieś 5O metrów przed nami. - Choć. - Nigdzie nie idę. - Proszę. - Nie ufam ci. Zignorowałam to i nieugięcie szłam dalej. Cel pierwszy - samochodziki. Sama nie myślałam, że będzie tak fajnie. Harry przez ten czas się uśmiechał, nawet więcej rozmawiał. Wow, to już jest sukces. Później poszliśmy jeszcze na Diabelski młyn, a naszą wycieczkę zakończyliśmy przy budce z rzucaniem do celu, gdzie loczek wygrał wielką Hello Kitty, którą mi dał. Awh, słodko. Wracaliśmy do domu, zmęczeni, ale pełni wrażeń. - A teraz mi ufasz? - odważyłam się zapytać. Chłopak uśmiechnął się szeroko i pokiwał głową na "tak". Zbliżyłam się do niego, a delikatnie chciał chwycić moją dłoń. Szybko odciągnęłam ją od niego. - Przepraszam. - wyszeptał cicho. ---------------------- No i jest pierwszy rozdział. Wiem, jakiś taki dziwny, ale jestem chora i nie mam siły go dopracowywać. Drugi będzie lepszy (mam nadzieję). W dalszym ciągu piszę, że jeśli ktoś chce być informowany o nowych rozdziałach, niech tutaj, albo w zakładce 'Informowani' napisze swój link z twittera. No, to chyba tyle : ) 15 komentarzy - 2 rozdział