Prolog

Jak zwykle nic ciekawego w telewizji. - powiedzialam na głos i westchnęłam ciężko, opierając się glową o róg sofy. Wyłączyłam telewizor i nadal ślepo się w niego patrzyłam, tak jakby za chwilę miał sie właczyć mój ulubiony film.

Beznadziejna sobota. Ja - dziewiętnastolatka sama w domu? Tak, w moim przypadku tak bywa. Nie jestem typem imprezowiczki. Wole spokojnie siedzieć w domu popijajac herbate niż plątać sie po klubach, pić i ćpać, jak większość moich koleżanek. Dziś jednak moja samotność zaczęła mnie po prostu przytłaczać. Nie, nie mam chłopaka i nie zamierzam mieć. Mam za to przyjaciółkę - Nathalie. Pewnie teraz myślisz sobie czemu jej do siebie nie zaproszę? Wyjechała. Z resztą - przyzwyczaiłam się do jej nieobecności. Jest początkującą modelką i jeździ na różne zagraniczne sesje. Mimo tego codziennie dzwoni i wypytuje co u mnie. To kochane z jej strony.

Wstalam i powoli udałam się do kuchni, aby sie napić. Zaparzyłam wodę na kawę i znudzona oparłam się o blat stołu. Mój wzrok powędrował w stronę okna, ktore jeszcze chwilę temu było bez najmniejszej kropelki wody. Teraz całe wypełnione było deszczem, który padał coraz bardziej. Wyciągnęłam puszkę z kawą i wlewajac zaparzona wodę wsypałam ją do drobnej filiżanki. Przemieszałam. Nie miałam jednak ochoty jej pić. Moją uwagę przykuło światło i krzyki dochodzące z drogi głównej. Hm, ciekawe co to. Postanowiłam to jednak zignorować, gdyż to normalne, gdy mieszka się w Londynie. To piekne miasto, ale jak dla mnie za dużo tu ludzi, tej nienawiści, pośpiechu. Tutaj nikt nie przejmuje sie tobą, nie bierze na poważnie, nawet gdybyś powiedziała, że właśonie pali ci się dom. Wszyscy ci ludzie to egoiści, ślepo zapatrzeni w swoje potrzeby. Zupełnie inaczej bylo w Californi.

Po moim policzku spłynęła pojedyńcza łza, którą szybko wytarłam.

Na dworze już szalała burza. Było dosyć ciemno, więc postanowiłam sie położyć. Umyłam się, przebrałam w pidżame, a prościej ujmując - wykonałam wszystkie czynności do wykonania przed snem, aż w końcu zasnęłam.

Śniło mi sie, że ktoś dzwoni do drzwi. Chwila. To nie jest sen. Szybko sie zerwałam, po drodze na wszelki wypadek biorac kij bejsbolowy. Pobiegłam po schodach i po chwili byłam już na dole. Dzwonienie nie ustępowało, wręcz przeciwnie - było coraz głośniejsze. Podeszłam do miejsca skąd słyszałam koszmarne dźwięki. Pociagnelam klamke. Nie zdążyłam nic powiedzieć, bo do domu "wleciał" nie znany mi chłopak, dodatkowo wprowadzając do mieszkania pełno wody, która nadal kapała z jego ubrania. Stałam jak wryta i patrzyłam na niego.
- Kim ty jesteś i czego ode mnie chcesz?
- Spokojnie, nic ci nie zrobię. Tylko proszę, mogę się tutaj zatrzymać na chwilę?
Spojrzałam na niego nadal osłupiałym wzrokiem. On chyba to wyczuł i cicho powiedział błagalnym tonem krótkie "proszę". Sama nie wiem dlaczego, ale zgodziłam się. Przygotowałam coś ciepłego i posłałam mu sofę w salonie. On, do tego czasu nie odezwał się ani słowem.
- Mogę chociaż wiedzieć jak masz na imię? - spytałam w końcu wykończona siadając koło lokatego.
- Harry. - powiedział nieśmiało nadal na mnie nie patrząc.
- Emily.

Dalsza rozmowa nie miała sensu, więc sama poszłam spać. Ciekawe kim on jest ... I co ukrywa ...

Siemaneczko skarby! I jest już prolog. Może być? Piszcie szczerze, proszę c;

15 KOMENTARZY - NOWY ROZDZIAŁ

WAŻNE!

Jeśli chcesz być informowany o nowych, wpisz w komentarzu swój nick z twittera.

POZDRAWIAM C: