Rozdział 1

Rano obudziły mnie jasne promienie słońca, przedzierające się przez jasne zasłony. Muszę wreszcie kupić jakieś ciemniejsze, bo tego już się nie da wytrzymać. Z niechęcią wstałam i podeszłam do szafy. Udało mi się wreszcie coś wygrzebać . Wykonałam poranną toaletę, umyłam się i ubrałam. Po wszystkim zeszłam na dół. Tam już czekał na mnie mój gość. Właściwie to siedział. - Dzień dobry, jak się spało ? - starałam się milo zacząć dzień. - Spoko. "Spoko". Tylko tyle jest mi winny za to, że pozwoliłam mu spać u siebie w domu? Nie cierpię takich ludzi. Starałam się jednak nadal mu po sobie tego nie pokazać. Patrzyłam na niego, licząc, że powie coś więcej. Chyba w końcu to na nim wymusiłam. Podniósł głowę i popatrzył na mnie, a nawet lekko się uśmiechnął. Jejku, jakie on ma piękne oczy ... - Lepiej? - Lepiej. - odparłam i usiadłam naprzeciwko niego. - Wiem tylko, że masz na imię Harry. Może opowiesz mi coś o sobie? - zapytałam patrząc mu w oczy, w których nadal odpływałam. - Nie ma czego opowiadać. - odparł sucho. - Ekhem, to może ja zacznę. Jestem Emily Jones, mam 19 lat i pochodzę z Californi. - Harry Styles, również 19 lat. Jestem z Londynu. Wow, nareszcie coś więcej. - A więc Harry Stylesie, czy masz może ochotę na śniadanie? - podeszłam do niego, ciągnąc naszą rozmowę. Ten uśmiechnął się, pokazując rządek śnieżnobiałych zębów. Odwzajemniłam się tym samym i podeszłam do lodówki, szukając czegoś, co mogłoby mu odpowiadać. - Płatki z mlekiem, czy kanapki? - powiedziałam, wychylając się z lodówki. - Płatki. Przygotowałam wszystko i zaczęliśmy jeść. Znowu nie odezwał się ani słowem. Może on jest taki nieśmiały? Nie, po chamskim zachowaniu na początku? Nie wydaje mi się. Ciekawa jestem tylko kim on jest. - Wybacz, ze pytam, ale długo tu zostaniesz ? - starałam się, żeby zabrzmiało uprzejmie, ale chyba nie wyszło. Popatrzył się tylko na mnie "spod byka" i kontynuował jedzenie. Dobra, dość tego. - Wstawaj, idziemy na miasto. - powiedziałam, w głowie snując już plan wypadu. - Co? Ale po co? - zapytał zdezorientowany. - Zobaczysz. - uśmiechnęłam się i "pociągnęłam go" do wyjścia. Sama nie wiem dlaczego, ale było coś tajemniczego w tym chłopaku, jaka zagadka, którą koniecznie chciałam rozwiązać. Pomyślałabym, że wyjście do miasta to będzie najlepszy początek. Wybiegłam z domu, a on za mną. Chyba się nawet uśmiechnął. - To gdzie chcesz iść? - sapiąc ledwie wydusił z siebie zdanie, gdy byliśmy już w centrum. Popatrzyłam naokoło. Nic nie powiedziałam, tylko wskazałam na wesołe miasteczko, znajdujące się jakieś 5O metrów przed nami. - Choć. - Nigdzie nie idę. - Proszę. - Nie ufam ci. Zignorowałam to i nieugięcie szłam dalej. Cel pierwszy - samochodziki. Sama nie myślałam, że będzie tak fajnie. Harry przez ten czas się uśmiechał, nawet więcej rozmawiał. Wow, to już jest sukces. Później poszliśmy jeszcze na Diabelski młyn, a naszą wycieczkę zakończyliśmy przy budce z rzucaniem do celu, gdzie loczek wygrał wielką Hello Kitty, którą mi dał. Awh, słodko. Wracaliśmy do domu, zmęczeni, ale pełni wrażeń. - A teraz mi ufasz? - odważyłam się zapytać. Chłopak uśmiechnął się szeroko i pokiwał głową na "tak". Zbliżyłam się do niego, a delikatnie chciał chwycić moją dłoń. Szybko odciągnęłam ją od niego. - Przepraszam. - wyszeptał cicho. ---------------------- No i jest pierwszy rozdział. Wiem, jakiś taki dziwny, ale jestem chora i nie mam siły go dopracowywać. Drugi będzie lepszy (mam nadzieję). W dalszym ciągu piszę, że jeśli ktoś chce być informowany o nowych rozdziałach, niech tutaj, albo w zakładce 'Informowani' napisze swój link z twittera. No, to chyba tyle : ) 15 komentarzy - 2 rozdział

Prolog

Jak zwykle nic ciekawego w telewizji. - powiedzialam na głos i westchnęłam ciężko, opierając się glową o róg sofy. Wyłączyłam telewizor i nadal ślepo się w niego patrzyłam, tak jakby za chwilę miał sie właczyć mój ulubiony film.

Beznadziejna sobota. Ja - dziewiętnastolatka sama w domu? Tak, w moim przypadku tak bywa. Nie jestem typem imprezowiczki. Wole spokojnie siedzieć w domu popijajac herbate niż plątać sie po klubach, pić i ćpać, jak większość moich koleżanek. Dziś jednak moja samotność zaczęła mnie po prostu przytłaczać. Nie, nie mam chłopaka i nie zamierzam mieć. Mam za to przyjaciółkę - Nathalie. Pewnie teraz myślisz sobie czemu jej do siebie nie zaproszę? Wyjechała. Z resztą - przyzwyczaiłam się do jej nieobecności. Jest początkującą modelką i jeździ na różne zagraniczne sesje. Mimo tego codziennie dzwoni i wypytuje co u mnie. To kochane z jej strony.

Wstalam i powoli udałam się do kuchni, aby sie napić. Zaparzyłam wodę na kawę i znudzona oparłam się o blat stołu. Mój wzrok powędrował w stronę okna, ktore jeszcze chwilę temu było bez najmniejszej kropelki wody. Teraz całe wypełnione było deszczem, który padał coraz bardziej. Wyciągnęłam puszkę z kawą i wlewajac zaparzona wodę wsypałam ją do drobnej filiżanki. Przemieszałam. Nie miałam jednak ochoty jej pić. Moją uwagę przykuło światło i krzyki dochodzące z drogi głównej. Hm, ciekawe co to. Postanowiłam to jednak zignorować, gdyż to normalne, gdy mieszka się w Londynie. To piekne miasto, ale jak dla mnie za dużo tu ludzi, tej nienawiści, pośpiechu. Tutaj nikt nie przejmuje sie tobą, nie bierze na poważnie, nawet gdybyś powiedziała, że właśonie pali ci się dom. Wszyscy ci ludzie to egoiści, ślepo zapatrzeni w swoje potrzeby. Zupełnie inaczej bylo w Californi.

Po moim policzku spłynęła pojedyńcza łza, którą szybko wytarłam.

Na dworze już szalała burza. Było dosyć ciemno, więc postanowiłam sie położyć. Umyłam się, przebrałam w pidżame, a prościej ujmując - wykonałam wszystkie czynności do wykonania przed snem, aż w końcu zasnęłam.

Śniło mi sie, że ktoś dzwoni do drzwi. Chwila. To nie jest sen. Szybko sie zerwałam, po drodze na wszelki wypadek biorac kij bejsbolowy. Pobiegłam po schodach i po chwili byłam już na dole. Dzwonienie nie ustępowało, wręcz przeciwnie - było coraz głośniejsze. Podeszłam do miejsca skąd słyszałam koszmarne dźwięki. Pociagnelam klamke. Nie zdążyłam nic powiedzieć, bo do domu "wleciał" nie znany mi chłopak, dodatkowo wprowadzając do mieszkania pełno wody, która nadal kapała z jego ubrania. Stałam jak wryta i patrzyłam na niego.
- Kim ty jesteś i czego ode mnie chcesz?
- Spokojnie, nic ci nie zrobię. Tylko proszę, mogę się tutaj zatrzymać na chwilę?
Spojrzałam na niego nadal osłupiałym wzrokiem. On chyba to wyczuł i cicho powiedział błagalnym tonem krótkie "proszę". Sama nie wiem dlaczego, ale zgodziłam się. Przygotowałam coś ciepłego i posłałam mu sofę w salonie. On, do tego czasu nie odezwał się ani słowem.
- Mogę chociaż wiedzieć jak masz na imię? - spytałam w końcu wykończona siadając koło lokatego.
- Harry. - powiedział nieśmiało nadal na mnie nie patrząc.
- Emily.

Dalsza rozmowa nie miała sensu, więc sama poszłam spać. Ciekawe kim on jest ... I co ukrywa ...

Siemaneczko skarby! I jest już prolog. Może być? Piszcie szczerze, proszę c;

15 KOMENTARZY - NOWY ROZDZIAŁ

WAŻNE!

Jeśli chcesz być informowany o nowych, wpisz w komentarzu swój nick z twittera.

POZDRAWIAM C: